‘De behandeling bij Winnock is levensveranderend geweest’

‘Ik kwam bij Winnock terecht met een burn-out en fysieke klachten. Al heel lang hikte ik ertegenaan. Ik heb 24 jaar bij hetzelfde bedrijf gewerkt, een supermarkt. Het begon met een zaterdagbaantje op de versafdeling, maar langzamerhand kreeg ik passie voor mijn werk én voor het bedrijf. Ik kreeg daar de waardering die ik thuis altijd heb gemist.’

Bedrijfsveranderingen

Veertien jaar lang heb ik met veel plezier in hetzelfde filiaal gewerkt. Van de versafdeling ging ik naar de bakkerij. Dat is fysiek zwaar werk. Daarna opende er een vestiging in mijn woonplaats en ben ik meeverhuisd. Daar heb ik zes jaar gewerkt. Toen werd ik gevraagd om bij te springen in weer een andere vestiging, eentje waar het niet goed liep. Ik was helemaal vergroeid met het bedrijf, dus dat was aan mij wel toevertrouwd. Maar inmiddels hadden er veel veranderingen plaatsgevonden. Het was niet meer het knusse familiebedrijf waar ik ooit op zaterdag begon. Kwaliteit raakte van ondergeschikt belang en medewerkers werden als poppetjes gezien.

Minder passie

Lange tijd was ik niet kapot te krijgen. Ik wilde graag aan de verwachtingen van het management voldoen en ging daarbij over mijn grenzen heen. Dit resulteerde in fysieke klachten zoals gewrichtspijn en een tennisarm. Ook merkte ik dat de passie voor mijn werk begon af te nemen. Als ik ergens werd ‘ingevlogen’ om de boel weer op orde te krijgen, zorgde dat voor een korte opleving. Dat verhulde dat ik in een sleur was beland. Uiteindelijk ben ik fysiek en mentaal totaal ingestort. De lat kwam steeds hoger te liggen, zo moest ik veel tijd besteden aan administratieve taken. Dat is niet mijn ding, en ik kon het allemaal niet meer bijbenen.

Iets geknapt

En dan zit je van de een op de andere dag thuis. Ik had nog drie vakantieweken over. Dat, plus twee weken in de ziektewet, zou wel voldoende zijn om er weer bovenop te komen. Althans, dat dacht ik. Ik ging zoals ieder jaar naar Terschelling, maar dit keer kon ik er niet van genieten. Er was iets geknapt in mij, een paar weken vakantie ging dat niet oplossen. Na me opnieuw te hebben ziekgemeld, kwam ik bij de bedrijfsarts terecht. Ik bleek depressief te zijn. In diezelfde periode ben ik ook nog twee dierbare vrienden verloren. Dit alles had veel impact op mij. Ik kon alleen maar op de bank liggen en wezenloos voor me uit staren.

Laatste strohalm

Na een aantal maanden startte ik bij Winnock. Ik was sceptisch, de gedachte om deel te moeten nemen aan groepssessies stond me tegen. Aan de andere kant voelde het als een laatste strohalm. Het begon steeds donkerder te worden in mijn hoofd en ik wist het allemaal niet meer. De intakegesprekken vergden veel van me. Maar het voelde wel meteen goed bij Winnock, als een warm bad. De eerste dag van het intensieve traject reed ik naar Groningen en trok de hemel open. Het voelde als een teken: Jantine, het gaat goedkomen.

Vijfde versnelling

Bij Winnock heb je een team van experts tot je beschikking. Ik vond dat zo luxe! Omdat ik mijn traject volgde tijdens de feestdagen was de groep heel klein. De eerste dag was erg vermoeiend. Ik had een half jaar niets gedaan, dus ik moest weer wennen aan alle prikkels. Ook werd ik enorm met mezelf geconfronteerd. Ik ben nogal een aanpakker. Als ik een paar minuten op anderen moest wachten voor de sportles, werd ik al ongeduldig. Ook wilde ik in rap tempo alle toestellen afwerken. Ik ben toen wel even op mijn plek gezet door mijn behandelaar. Waarom moet bij mij altijd alles in de vijfde versnelling?

Doorbraak

Niet lang daarna had ik een doorbraak. We hadden een groepssessie gehad en bij veel mensen hadden er tranen gevloeid. Niet bij mij, ik houd me altijd groot. Totdat ik een paar dagen later in dezelfde zaal zat, op een skippybal. Ik praatte nog wat na met de psycholoog. In dat gesprek raakte zij een snaar bij mij waardoor ik brak. Ze zei: ‘Volg je hart, laat het spreken.’ De tranen stroomden over de grond. Vroeger zou ik weg zijn gelopen, nu bleef ik zitten. De psycholoog luisterde, liet me praten en raakte me aan. Ze gaf geen advies. Daar, op dat moment, heb ik voor het eerst uitgesproken dat ik klaar was met mijn baan en dat ik niet meer terug wilde keren. Een gevoel dat al langere tijd sluimerde in mij, maar dat ik steeds had weggeduwd.

Knoop doorgehakt

Ik ben nog wel gaan re-integreren in mijn functie. In de vestiging waar ik veertien jaar lang heb gewerkt. Toen ik bijna volledig hersteld was, kreeg ik veel pijn in mijn been. Het bleek om een liesbreuk te gaan. Er zaten spierzenuwen in de knel, iets wat ik jaren verwaarloosd heb. Door Corona was er een wachtlijst voor de operatie. De chirurg gaf aan dat mijn been rust nodig had en ik ging weer terug de ziektewet in. Toen heb ik definitief de knoop doorgehakt om te stoppen met mijn baan. Gelukkig waren mijn managers erg meewerkend en heb ik een vaststellingsovereenkomst gekregen. Dit gaf mij de mogelijkheid om rustig op zoek te gaan naar iets anders.

Levensveranderend

Die nieuwe uitdaging heb ik gevonden. Ik werk als vrijwilliger in de activiteitencommissie in het dorp waar ik woon. Ik heb een talent voor organiseren en kom helemaal tot bloei. Op termijn hoop ik dit werk betaald te kunnen doen. De behandeling bij Winnock is levensveranderend geweest voor mij. Daar heb ik ervoor gekozen om mezelf te zijn, wat een ander daar ook van vindt. Ik heb ook mijn lifestyle aangepast. Ik drink niet meer en ik wandel. Het voelt alsof de wereld aan mijn voeten ligt. Achter de angst, daar zit het leven.’

Het streven bij Winnock is dat we cliënten na behandeling weer gezond kunnen laten functioneren met een duurzaam resultaat. Vandaar dat we hen graag hun eigen ervaring laten vertellen. Heb je vragen naar aanleiding van dit verhaal? Neem dan contact op met Winnock via 088 – 94 66 600. 

De foto bij dit verhaal is gefingeerd.